tussen vijf en dertien augustus vanuit Tallinn (Estland)
Beste vrienden,
Laatste blog. Dank voor de leuke reacties en het vertrouwen.
Vandaag proberen we alles te zien van NY waar we nog geen tijd voor hebben gehad. Met onze hoofden in de torens.
Merci Rika, Carla, Jo, Jonas.
Merci Dynamo.
Groetje, Tom.
…
Hier Dynamo,
Tom: MERCI!!!
Beste vrienden,
Het was vooral een intense dag, een lange, emotionele dag. In de voormiddag naar Flanders House om de instrumenten op te pikken. Dan de boot op naar Governors Island. Daarvoor nog even de verkeerde metro op en in Brooklyn belanden.
Op het eiland waren er enkele festiviteiten bezig. We liepen voorbij de eerste die we tegenkwamen en werden er prompt aangesproken door de grote baas, die ons direct wilde laten optreden. Zo gezegd, zo gedaan, en het was behoorlijk geslaagd, ondanks de spectaluraire doch onschadelijke val van Nic. Met surdo en al.
Maar eigenlijk moesten we spelen voor de stand van Flanders House. Die hebben we gevonden, maar er was geen kat te bespeuren. Dat was vreemd, want in de voormiddag zeiden we nog olijk ‘tot straks’ tegen elkaar. We hebben gedaan wat we konden, maar niemand op het eiland scheen ons te kunnen helpen. Kennelijk was niemand op de hoogte van een Vlaams huis op Governors Island. Dit geval typeert in zekere mate de culturele organisatie in NY.
Lichtjes teleurgesteld en met een reuzehonger keerden we terug naar Manhattan. Om vier uur hebben we een korte set gespeeld in Bowling Green Park. Dan naar een pizzeria, om ons op te laden voor de laatste noten in de grote appel, zes uur, terug in Bowling Green.
Die laatste set was een van de meest intense optredens ooit met Dynamo. Na de opening heb ik even de microfoon ter hand genomen en gedaan wat ik normaal gezien nooit doe. Ik heb het optreden opgedragen aan iemand. Of liever aan twee iemanden: aan Vic, die niet bij ons kon zijn, en aan Sylke, die wel bij ons was maar te zwak om mee te spelen. Ik denk dat het solidariteitsgevoel en het besef van de laatste keer de kracht van deze set bepaalden. Ik ben zelf wat boven mijn limieten gegaan en zag op een bepaald moment sterretjes (meerbepaald vijftig witte op een blauwe achtergrond). Maar we zijn doorgegaan. Het publiek ging uit zijn dak.
Achteraf, uitgeput en uitgeblust op een bureaustoel in de backstage heb ik mooie momenten gezien. Een paar high-fives, een paar knuffels, een paar tranen. Ikzelf heb bijna ook een traan geplengd. Maar ik huil nooit.
Dezelfde avond was het zoeken naar de laatste krachten om Ground Zero te bezoeken. Niet echt de moeite, maar de kledijzaak om de hoek maakte dat voor de Dynamokids ruimschoots goed. Daarna nog naar Chinatown, wat ook tegenviel. ‘s Avonds laat hebben we nog veel werk verzet om de terugreis voor te bereiden.
Wat morgen brengt, weten we nog niet.
De pooltafel in de jeugdherberg is van het merk ‘Dynamo’. Zal wel een kwaliteitslabel zijn.
Groetje, Tom.
Beste vrienden,
Even kort melden dat ik het optreden van morgen heb gecanceld wegens praktische bezwaren en te gebrekkige communicatie van de organisatie. Geen Staten Island dus.
Straks meer informatie, groetjes van een halfgezond Sylke en excuses voor de dt-fout in mijn vorig verslag.
Groetje, Tom.
Beste vrienden,
Vandaag ben ik over Sarah Bettens gestruikeld. Maar even terug naar gisterenavond.
Ik was even blijven plakken in Columbia University met Liesbet en Linde, de directrice van de Taalunie. De groep was al vertrokken. In mijn voettocht terug naar de jeugdherberg ben ik even de majestueze St.-Johns Cathedral binnengewipt, vlak voor sluitingstijd. Kennelijk had ik het even nodig om alleen in die sobere, statige en prachtige kerk te zijn, een organist oefende zijn concert.
Die avond was ik weer wat opgeladen en zijn we met een exquis gezelschap nog naar Midtown getrokken. Dat waren Rika, Carla, Jonas, Joe Buckets en enkele Dynamokids. We zijn door Central Park richting Times Square getrokken. Het was een beetje als Leuven Kermis, maar dan in super size. Koning Commerce, maar het heeft een onverklaarbare schoonheid.
En dan nu over vandaag. Het regende verschrikkelijk en ononderbroken. Het was voor ons een kalme dag die we ook in en rond Times Square doorbrachten. Het is niet echt mijn ding, maar het was de jongens en meisjes van Dynamo van harte gegund dat ze eens mochten gaan shoppen, weer of geen weer. Daarna zijn we het Museum of Modern Art ingetrokken. Die is altijd gratis op vrijdagnamiddag. Kunst wordt er geconsumeerd als hamburgers, een gigantische fabriek. Mooie Van Goghs, Picasso’s, Rothko’s en Warhols gezien, en verder een gelegenheidstentoonstelling over James Ensor, waarvan ik me achteraf pas realiseerde dat die binnenkort naar Brussel komt.
Het optreden ‘s avonds in Flanders House, het tweede luik van het ‘speed date’ festival, was wonderwel geslaagd, al moesten we de soundscheck wegens tijdsgebrek overslaan. Het begint een beetje afgezaagd te klinken, maar Dynamo zit in de lift. Letterlijk deze keer, en wel recht naar de 44ste verdieping van de New York Times Building, waar het Vlaams Huis ligt. Geweldig uitzicht op het Empire State Building. Zeker na afloop van het concert (Joke Van Leeuwen was geniaal, en we hebben een liedje van Spinvis begeleidt), als de stad verlicht was, was het uitzicht adembenemend.
Daarna zijn de mannen M&M’s gaan kopen in een exclusieve M&M-winkel. En speciaal voor Erwin en Tuur, ook met pindakaas.
Groetje, Tom.
Beste vrienden,
A speed date with the low countries zit erop. Veel complimenten voor Dynamo. We mochten met Sarah Bettens op de foto, en hebben gejamd met Spinvis. Vooral buiten, vlak voor het evenement hadden we veel succes, op de campus. Een heel verschil met gisteren. De jetlag lijkt verdreven. In het gebouw zelf moesten we vooral stil spelen. Een zo goed als onmogelijke opdracht.
Dank aan Liesbet en Sean om in ons te geloven.
De kleinse portie in de Amerikaanse MacDonalds is groter dan de grootste in de Belgische.
Groetje, Tom.
Beste vrienden,
Je had erbij moeten zijn. Zelden was ik zo trots op de groep Dynamo als vandaag. Zeker omdat de groep er is in geslaagd in moeilijke omstamdigheden drie fenomenale sets te spelen. Moeilijke omstamdigheden zijn: jetlag, warmte, verplaatsingen etc. Bovendien was het publiek bij onze middagset in Columbia University behoorlijk mak en lichtjes blase (accent aigue staat niet op het toetsenbord), dunkt me. In het zuiden van de stad (twee sets in Bowling Green Park) was het ietsje frisser en hebben we zowel het publiek als de organisatie en de collegas artiesten zwaar geimponeerd. Als een trotse vader heb ik de complimenten in dank aangenomen
Overdag was er geen tijd om de stad te bezoeken, maar dat hebben we ‘s avonds gecompenseerd met een lange wandeling door het torenrijke zuiden van de stad, tot aan de verlichte Brooklyn Bridge en Manhattan Bridge.
Sylke voelde zich even onwel vandaag. We hebben de ongekende medische krachten van het trommelen ontdekt en hebben het Dynamotherapie gedoopt.
Wist je dat ze hier roze limonade verkopen? Roze.
Groetje, Tom.
Beste vrienden,
Gisteren zijn we allemaal veilig, gezond en uitgeput toegekomen in de jeugdherberg in NY. Behoorlijke luxe hier. Desalniettemin ondervinden we soms wat problemen met internet, vandaar dat we nog niet eerder konden berichten van onze avonturen.
Vandaag spelen we op Columbia University rond de middag. We maken promotie voor het grote evenement A Dutch Day dat morgen doorgaat.
Daarna gaan we naar het zuiden, we hebben twee optredens in Bowling Green Park, middenin het Financial District, de torens, zeg maar. Tussendoor gaan we proberen Central Park, Ground Zero en de Brooklyn Bridge te bezoeken.
Groetje, Tom.
