9 augustus 1u17

Beste vrienden,

Valt het je op dat het uur van blogpublicatie elke keer later wordt? Dat is een ramp waar ik niet aan ontsnappen kan. Vandaag was een onmetelijk vermoeiende dag voor de Dyno’s. Nog meer voor hen dan voor mij, omdat ik in de voormiddag vrij had en naar hartelust de blog kon bijbloggen. Mijn jonge muzikanten waren echter ingeschreven voor workshops, aangeboden door de organisatie van het festival. François, de Braziliaanse dirigent van Trumm-it gaf een gesmaakte workshop bodypercussion, maar andere multigetalenteerde jongeren van mijn groep kozen voor jongleren, trampoline of andere bizarre activiteiten. Na de middag hadden we dan onze vuurrepetitie waarvan sprake in het vorig bericht. Deze keer onder leiding van diezelfde François. Wat een marathon! Voor enkele onder ons verfoeilijk langdradig, voor andere verschrikkelijk moeilijk, maar voor iedereen even confronterend. Wat hebben we geleerd? Tom is geen Braziliaan en dat heeft voordelen en nadelen. En verder nog: François is geen Belg, dat heeft voordelen en nadelen. Misschien dat ik er binnenkort eens over uitwijd.

Ze waren uitgeput, de Dynamieters, maar rusten stond niet op het programma. Er was immers nog een gastdocent, een professionele Estse drummer, die kwam spreken over een gezonde slagtechniek. En ook ongeveer aansluitend: een optreden van Dynamo als publiekslokker vlak voor de tweede voorstelling van Wok deze week. Eerst zei ik tegen de zichtbaar vermoeide zielen dat ik minder explosiviteit tolereerde omwille van de situatie, maar toen ik door had dat én François én Terje (de big chief van het festival) zich in het publiek bevonden, heb ik eerlijk gezegd: ‘jongens, ik wil imponeren, gooi alle remmen los ook al heb je geen reserve meer’. En dat lukte warempel. Lieve vrienden, neem van me aan dat ik voorts niet competitief ben ingesteld, laat staan dat ik Dynamo zou afstraffen bij een mindere prestatie. Maar bij deze is wel bewezen hoe diep hun kan is, en dat wekt bij mezelf dan weer een groot respect en waardering voor de jonge leeuwen op. En jullie, ouders, mogen best fier zijn.

We zijn halfweg. Gemiddeld slapen we een uur of twee minder dan in huiselijke kringen en onze dagen zitten meer dan eivol. Ik voorspel een weerslag tegen morgen. De organisatie heeft het ontbijt verplaatst van negen naar acht uur. De wraak van moeder natuur zal zich over enkele uren voltrekken. Ik vraag me af hoe ik het ga overleven.

Slaapwel, Tom.

PS.: het uur in de titelbalk is altijd het uur waarop ik begin. Ik klok nu af op 1u50. Doei!